Κάποια ποιήματα…

Σελίδες [1] [2] [3] [4] [5] [6]

old-key

Αντέδρασα

Συγκρατώ και συναινώ.
Ελευθερώνω και συναινώ.
Επικροτώ και συναινώ.
Χλευάζω και συναινώ.
Ναι, φοβάμαι να σκέφτομαι.

Εγωμανής, ωχαδερφιστής και τελειομανής.
Η ύπαρξη μου μια αλόγιστη και αγόγγυστη υπερβολή.
Μοίρασα άγνοια για να πάρω γνώση.
Και σοφός σήμερα και κάτοχος βιβλίων μεγιστοποιημένης γνώσης.
Να περιφέρομαι στην ανοησία και την φαιδρότητα του κόσμου
που είναι ο καθρέφτης μου.
Ναι, φοβάμαι να σκέφτομαι.

Είπα σ’ αγαπώ, πούλησα κορμί και ανάσες
διψώντας να μάθω, να γνωρίσω, να υποτάξω τον έρωτα.
Μίλησα για αισθήματα, για συναισθήματα, για όνειρα και ελπίδες.
Οργάνωσα σχέδια, κομπίνες, τεχνάσματα και ραδιουργίες.
Είπα ψέμματα, συνθηκολόγησα, αυτομόλησα και παραδόθηκα στους φόβους.
Ναι, φοβάμαι να σκέφτομαι.

Γέμισα πληγές, έχασα την φωνή μου και ξέμεινα από αισθήσεις.
Μα συνέχισα να φοβάμαι να σκέφτομαι…
και ο φόβος τρεφόταν με όνειρα…και ξερνούσε εφιάλτες.
Και πια δεν υπήρχε σκέψη παρά μονάχα φόβος.
Και πια δεν υπήρχε δράση παρά μονάχα τρόμος.

old-key

Ανείπωτο

Στάλα μιας λέξης που δεν λέει να τελειώσει.

Λες και έχει την δύναμη να ζήσει αιώνια.
Λες και δεν μπορεί να βγει από τα χείλη
και να χαθεί στην ροή του άπληστου χρόνου.

Περνούν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες,
οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια
κοντεύουν πια να χαθούν τα σώματα μας
και χώμα να απογίνουν και εσύ ακόμη
παιδεύεσαι να τελειώσεις την λέξη.

Χωρίς ανάσα και κουράγιο προσπαθείς
ξοφλημένος και μπατίρης από μια λέξη
που ποτέ δεν αποσώθηκε από τα χείλη σου.

Σαν αυτή η λέξη να ήταν ο μόνος προορισμός σου.

old-key

Πένθος

Τρέχεις. Σε αναζητά η συνείδηση και τρέχεις να κρυφτείς.
Κατάλευκη σάρκα μα κατάμαυρη ψυχή.
Η συνείδηση σου σε ψάχνει..
Η αθωότητα που πούλησες στην πρώτη σου νιότη σε αναζητά..
Η ψυχή σου ζητά την λύτρωση μα η σάρκα την δυναστεύει.
Ζωντανός νεκρός πορεύεσαι στον κόσμο.

old-key

Άσπρα Σύννεφα

Γράφω, γράφω, γράφω.
Φαρμακερά λόγια για να γεμίσω το απουσιολόγιο της ψυχής μου.
Κοιτώ το σώμα μου να στέκει ανάξια χορτασμένο και συνάμα αδειανό.
Χαϊδεύω τα μικρά άσπρα χάπια που θα μου χαρίσουν την ζωή του θανάτου.
Διαβάζω τα γραπτά μου και και τούτο το φαρμάκι με σκοτώνει πιο γρήγορα.

old-key

Ισόβια

Καταστάλαξε η θλίψη όπως κατασταλάζει και η σκόνη στα έπιπλα.
Σιχαίνομαι την αλήθεια που προδίδει η σκόνη.
Την αδιαφορία, το τέλμα, το κενό που εξαπλώνεται.

Απόψε παρατηρώ την σκόνη και αγγίζω την θλίψη.
Δεν πονάω, οργίζομαι.
Δεν πονάω, δεν έχω δικαίωμα στον πόνο.
Ισόβια καταδίκη στην θλίψη, χωρίς πόνο και δάκρυα για να εκφραστεί.

Και μια οργή να τρώει τα σπλάχνα μου.
Μια οργή με τον εαυτό μου που σαν την σκόνη πορεύεται σε τούτο τον κόσμο.
Και εγώ σαν την σκόνη θα χαθώ…
Και εγώ σαν την σκόνη θα χαθώ….
Θα χαθώ … θα χαθώ…. θα χαθώ….με ένα απλό τράνταγμα του αέρα.

old-key

Η Σφυρίχτρα

Δίχως ήχο οι άνθρωποι περνούν από εμπρός μου.
Αδειανές ψυχές, περικυκλωμένες από παχύσαρκη ύλη.
Μάτια κενά και βλέμματα προσηλωμένα είτε στο χθες, είτε στο αύριο.
Υπάρξεις ανύπαρκτες στο σήμερα φοβούμενες την ευθύνη και μόνο της ύπαρξης τους.
Φόβοι, σύνδρομα, ενοχές θεμελιώνουν την ανυπαρξία τους.
Ξάφνου ο ήχος από την σφυρίχτρα του τροχονόμου με βγάζει από τις σκέψεις μου.
Το φανάρι έγινε πράσινο μα η ύπαρξη μου παραμένει στο κόκκινο.
Ώρα να οδηγηθώ κ εγώ στη δική μου ανυπαρξία.

old-key

Έλλογος με το Κενό

– Περίεργες φωνές ακούγονται.
– ………..
– Άνθρωποι;
– ………..
– Μα δε μιλάς καθόλου σήμερα.
– ………..
…ήρθε λοιπόν και ετούτη η ώρα που οι αλλοφωνίες της ψυχής βουβάθηκαν.
Ήχοι πολλοί μα απόκριση καμιά.
Φύγαν και τα φαντάσματα. Ζω μονάχα με την μνήμη στο παρελθόν.
Ζω …και ακούω από μνήμης: «Σας αγαπούμε πολύ»
Ζω …και ακούω από μνήμης: «Δεν αλλάζει κάτι. Να μην αγχώνεσαι»
Ζω και ακούω μονάχα από μνήμης αφού κανείς δεν μιλά γύρω μου.
Στενό μονοπάτι τριάρμενη ζωή, γευόμενο κρεββάτι με σάρκα κενή.

old-key

Θάλασσα

Γλιστράει η βάρκα στο νερό και η ψυχή αναθαρρεύει.
Μονάχα οι χτύποι των καρδιών τους ακούγεται.
Ξαφνικά, σαν ο πόλεμος να τους ακολουθεί και εκεί καταμεσής του πελάγους,
ο χάρος αρχίζει να θερίζει με σύμμαχο του το νερό και την σιωπή της θάλασσας.
Μια άνιση μάχη με το νερό και την μοίρα που πραγματώνει.
Όνειρα άψυχα ξεβράζονται στις ακτές. Σώματα άυλα κατακτούν την αθανασία.
Ανάθεμα σε αυτούς που μετρούν τους ανθρώπους μονάχα σαν νούμερα.
Ανάθεμα στην θάλασσα. Ανάθεμα στον χάρο.

old-key

Τα βράδια

Το φως της μέρας πάντα με ενοχλούσε,
αγαπούσα το σούρουπο και την νύχτα
όχι γιατί είχα κάτι να κρύψω μα κάτι να φανερώσω.
Μα από την ημέρα που σε είδα, ζω για την μέρα
χάνω την ψυχή μου σαν πλησιάζει το απόγευμα
και η ώρα που σε χάνω.
Τα βράδια είναι πια μια κόλαση.
Το μυαλό μου δε χορταίνει να πλάθει ξανά και ξανά
την εικόνα σου.. αρνείται να κοιμηθεί, αδημονεί να σε δει για να
ξανακτίσεις κάθε του αίσθηση.
Ένας λυγμός ανεβαίνει στο λαιμό μου και όταν σε βλέπω κάθε πρωί
και όταν σε χάνω κάθε απόγευμα.
Ένας καθημερινός θάνατος, ένας καθημερινός θρήνος… μια καθημερινή ανάσταση.
Τα βράδια μακριά σου και οι μέρες κοντά σου ένα αδιάλειπτο μαρτύριο.

Contact Form Powered By : XYZScripts.com