Κρίση. Πάρα πολύ σημαντικό να αποτύχει…

gre11ece1

Τι συμβαίνει με την ελληνική οικονομία; Λουκέτα, ανεργία στα ύψη, κατασχέσεις, εξώσεις, διόγκωση του χρέους και ακόμη κανένα τέλος στον ορίζοντα. Το μέσο βιοτικό επίπεδο στη χώρα μας βυθίζεται σαν πέτρα στο νερό. Κάθε μέρα φαίνεται η κρίση να φτάνει στο απόγειό της, αλλά κάθε μέρα βυθιζόμαστε και περισσότερο… Πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό;

Είναι ατυχές το γεγονός ότι το κράτος και οι πολιτικοί αφήνουν πολίτες να στερούνται τα βασικά και σπρώχνουν κόσμο στην αυτοκτονία. Βιώνουμε ένα καθημερινό οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα με τη ελληνική οικογένεια να στραγγαλίζεται για να παραχθεί ένα πλασματικό πρωτογενές πλεόνασμα. Γιατί οδηγώντας στην φτώχεια και στον θάνατο χιλιάδες άτομα θα αποκτήσεις ως κράτος πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά θα είναι βαμμένο με αίμα…

Τώρα, λέει -το δικέφαλο τέρας που κυριαρχεί στην εξουσία σε αυτή τη χώρα- θα στρωθεί στη δουλειά για να τροποποιήσει όλα τα κακώς κείμενα που τα κόμματα τους στα χρόνια της μεταπολίτευσης δημιούργησαν. Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ τώρα παίζουν το ρόλο του σωτήρα. Μα πόσο ασθενείς μνήμη έχει αυτός ο λαός; Ζούμε σε μια πολύ επισφαλή εποχή και αυτό οφείλεται στο ότι δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Άνθρωποι μέσα σε λίγες μέρες χάνουν την δουλειά τους, μετακινούνται σε άλλες θέσεις, χάνουν το μισθό τους. Η ελληνική κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι εταίροι της κλέβουν ασύστολα τον ελληνικό λαό.

Είμαστε σε ένα λεωφορείο που οδηγείται προς την άκρη ενός γκρεμού. Η Ελλάδα πληρώνει ένα χρέος πολύ μεγάλο, ένα σαφώς ανεξόφλητο χρέος, και κανείς στην κυβέρνηση ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος με επαρκή εξουσία ασχολείται με αυτό το θέμα. Αλλά εάν δεν επιλυθεί αυτό θα είμαστε διαρκώς όμηροι και η ζωή μας θα είναι μια περίοδος γεμάτη κακουχίες. Φτάσαμε να εργαζόμαστε για ένα πιάτο φαγητό και να μην έχουμε την δυνατότητα να δημιουργήσουμε τίποτα.

Το ερώτημα είναι: τι μπορεί να κάνει η κάθε κυβέρνηση για να λύσει το πρόβλημα; Η θλιβερή απάντηση είναι ότι, με το σημερινό νομισματικό σύστημα δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν καταλαβαίνουν -ή δεν θέλουν να καταλάβουν- την πραγματική ρίζα του προβλήματος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα είναι σε ιδιωτικά χέρια και η πολιτική εξουσία έχει καταληφθεί από αυτά τα συμφέροντα. Αυτό που πρέπει και μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, τουλάχιστον, είναι να ανακουφίσει την κατάσταση αντί να την επιβαρύνει συνεχώς με λανθασμένες αποφάσεις, ή με βιαστικά και αυτοσχέδια καθαρά εισπρακτικά μέτρα.

Η αρχική προτεραιότητα στις κυβερνήσεις των χωρών που βρίσκονται σε κρίση είναι πάντα η διάσωση των τραπεζών. Γιατί οι κυβερνήσεις και οι φορολογούμενοι πρέπει να συμμετάσχουν στη διάσωση των τραπεζών; Η πτώχευση μιας εταιρείας θεωρείται μέρος της «φυσικής επιλογής» που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά όταν πέφτουν έξω οι μεγάλες τράπεζες το καπιταλιστικό σύστημα δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.

Η απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό είναι απλή: οι τράπεζες διασώζονται από τον φόβο της επανάληψης του εφιάλτη της Μεγάλης Ύφεσης του 1930. Δεδομένου ότι οι τράπεζες έχουν το μονοπώλιο για την δημιουργία χρήματος κατά τη στιγμή του δανεισμού, η πτώχευση σημαίνει την εξαφάνιση των πιστώσεων και έχει ως αποτέλεσμα, την έλλειψη χρημάτων για την υπόλοιπη οικονομία. Χωρίς πρόσβαση στην πίστωση η παραγωγική ικανότητα συρρικνώνεται, προκαλώντας μαζική ανεργία και κατά συνέπεια μια ανεπιθύμητη κοινωνική καταστροφή. Έτσι, όταν οι τράπεζες είναι σε δύσκολη θέση η συνταγή είναι ίδια τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’30: οι φορολογούμενοι πληρώνουν για να διασώσουν τις τράπεζες ώστε να μπορούν να αρχίσουν να εργάζονται πάλι. Αυτές οι διασώσεις καταλήγουν να είναι ακριβές για τους φορολογούμενους και την οικονομία γενικότερα.

Οι κυβερνήσεις έμαθαν το 1930 πως δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να σπάσει το τραπεζικό σύστημα και έτσι να καταρρεύσει ολόκληρο το οικονομικό σύστημα. Αυτό που πρέπει να μάθουν τώρα είναι ότι δεν μπορούν να αντέξουν άλλο οι πολίτες να ζώσουν το τραπεζικό σύστημα.

Το κλειδί είναι να ρυθμιστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε μια συνεκτική, ισόρροπη και ορθολογική πορεία. Αυτό θα δημιουργούσε σίγουρα, μια έντονη διαμάχη μεταξύ των τραπεζών και των ρυθμιστικών αρχών της κάθε χώρας. Αλλά αν για ακόμη μια φορά πετύχει αυτή η εξαντλητική λιτότητα πάντα οι πολίτες θα πληρώνουν το μάρμαρο των τραπεζών ώστε οι ιδιοκτήτες τους να μην χάσουν σεντς από τα κέρδη τους. Ο μόνος τρόπος να λυθεί αυτή η κρίση είναι η στήριξη της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

Σε αυτό το σημείο νομίζω ότι θα σταματήσω να γράφω, γιατί αυτό που εννοώ με αυτό μου το κείμενο έχει ειπωθεί στην ακόλουθη ομιλία του Charles Chaplin στην ταινία ο Μεγάλος Δικτάτορας.

Ακούστε τον…… 

Το Κλειδί της Σκέψης –www.tokleidi.com

Πηγές: Wikipedia
Financial Times
The Economist
2010 Κρίση Ευρωζώνης. Φτώχεια του δυνατού, πτώχευση του αδύνατου, Συλλογικό, Εκδ. Νόβολι

You may also like...

1 Response

  1. 10 Σεπτεμβρίου 2013

    […] Το Κλειδί […]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Contact Form Powered By : XYZScripts.com